Vanaf het moment dat mijn ziekte werd erkend in 2012 weten wij dat onze kinderen beide KOPP kinderen zijn. Dat betekend dat ze zelf kwetsbaar zijn voor psychische aandoeningen en dat ze leven in een omgeving met een zieke moeder dat van invloed kan zijn op hun welzijn.

 

Mama heeft een schizo-affectieve stoornis

 

In 2012 kreeg ik eindelijk de diagnose dat ik een schizo-affectieve kwetsbaarheid heb. Dat ik tijdens de bevalling van mijn dochter in 2010 een kraampsychose had wisten wij toen nog niet. Vanaf 2012 heb ik doorlopend psychische klachten gehad. Van een heftige en angstige psychose tot een langdurige depressie. Tijdens de psychose sliep ik niet meer omdat ik bang was voor mijn man en tijdens de depressie zat ik als een zombie voor de verwarming omdat ik niet meer at en niet meer kon opwarmen. De kinderen zag ik in die tijd niet meer zitten:

‘Mama je was een standbeeld, die niks meer zei als we uit school kwamen.’

 

We hebben het overleefd

 

Uiteindelijk hebben we die periode met zijn allen overleefd, maar ik pluk er nu de vruchten van. Mijn dochter is al jaren lang depressief en heeft last van verlatingsangst. We dachten tijden lang dat het allemaal door mijn ziekte kwam maar opeens viel het kwartje, ze heeft zelf een depressie ontwikkeld en een angst. Na jaren lang aan de bel trekken en naar psychologen gaan met haar, blijkt dat ze zelf depressief is en een angststoornis heeft. Dat moest wel even landen bij papa en mama. Nu weet ik inmiddels dat KOPP kinderen een extra hoge kans hebben op psychische ziekten.

 

Jarenlang naar GGZ instanties om hulp te vragen

 

Al vanaf dat mijn dochter zes jaar was heb ik met haar bij de GGZ instanties aangeklopt. Vaak werden we naar huis gestuurd omdat we zo’n leuk gezin waren die zelf hun boontjes wel konden doppen. Maar niets bleek minder waar. Toen ze in 2018 eindelijk naar een psycholoog in onze buurt ging werd ik opgenomen voor een half jaar. Dit heeft zo’n grote impact gehad op haar dat ze er nog dagelijks over praat. Ook mijn zoon heeft dit als een nare periode ervaren. Traumatisch voor beide kinderen! De therapie werd stopgezet om onduidelijke reden.

 

Mama werd een half jaar opgenomen

 

Na mijn opname zag ik een diep ongelukkig kind. Op school ging het niet meer en we hebben haar vaak duizelig, misselijk en ongelukkig naar school gebracht. De juffen zagen niet in wat voor haar de impact van de opname was en ze had ook nog dyslexie die niet opgemerkt werd. Ze werd in het schoolsysteem gedrukt maar dat ging helemaal niet meer. Op een andere school werd ze niet gelukkiger en bleek dat ze de depressie zelf was geworden.

‘Mama, de zwarte hond was eerst nog klein maar nu ben ik overgenomen door de zwarte hond. Alles wat ik zeg is door de depressie.’

 

Wat gebeurd er in de jeugdzorg

 

Op het moment dat we wisten van haar depressie hebben we hulp gezocht, intensieve hulp, want het ging helemaal niet goed. Ze was duizelig, misselijk, at zeer slecht, sliep niet goed en was erg somber. Als klein meisje deed ze al nare uitspraken over haar leven dat ze niet meer zag zitten. Schokkend om te horen als vader en moeder. Had ze dat van mij gehoord? Nee! Na veel aandringen mochten we naar een psychiater. Daar kregen we opnieuw een diagnose traject en een nieuw behandelplan. Een uurtje creatieve therapie zou moeten helpen…

 

Het is 5 voor 12 zegt een lieve en kundige vriendin

 

Na veel behandelingen die niet aansloten zijn we nog niet verder gekomen. Onze dochter heeft moeilijke tijden meegemaakt en is erg somber. Ze ziet het leven al langere tijden niet meer zitten en daar geeft ze ook uiting aan.

‘Mama, ik ben zo boos dat ik weer wakker geworden ben vandaag.’

Dat zijn dagelijkse uitspraken van onze dochter die psychisch in erge nood verkeerd. Gelukkig hebben wij een vriendin als psycholoog die zei dat * het 5 voor 12 is en er snel iets moet gebeurden, voordat het misgaat en ze heeft helemaal gelijk. Maar als ik dat zeg tegen onze systeemtherapeut die wekelijks thee komt drinken, vraagt ze aan mij of ik al een stressbal voor Lily heb om haar spanning te verlagen. Dan zakt mij de moed in de schoenen.

 

Het wordt steeds erger mama en ik kan niet meer

 

Nog steeds hebben we niet de juiste hulp voor onze kinderen gevonden. KOPP-groepen zijn er in het Noorden niet hebben ze mij verteld. En psycho-educatie voor de kinderen ook niet. Ze leven in continue angst dat ik weer opgenomen wordt en dat ik ook niet zo/n gekke gedachten want ik loop al lang op mijn tenen en hou dat ook niet vol. Er moet nu echt iets gebeurden anders gaan mijn dochter en ik eraan onderdoor…

 

* Het is vijf voor twaalf is een gezegde met de volgende betekenis. Commentaar om aan te geven dat er snel maatregelen genomen moeten worden. Anders is het te laat!