Hoop en herstel

Bijgewerkt: 19 aug 2019

Inmiddels is het acht maanden geleden dat ik weer thuis ben gekomen, na een opnameperiode van vijf maanden op de afdeling psychose en depressie. Omdat ik ernstig depressief was en psychotische verschijnselen had heb ik een elektroconvulsietherapie (ECT) gekregen, als laatste redmiddel. Het is een verslag van hoop en herstel.



Na een lang traject van medicatie en psychotherapie ben ik toch nog ernstig depressief

Ik kan niet meer genieten van de dingen in het leven, kan niet meer eten en drinken en ben suïcidale staat. Mijn behandelteam besluit over te gaan tot een ECT behandeling. Na 14 behandelingen mag ik weer naar huis. Ik wil naar huis, omdat ik door de behandeling vergeten ben dat ik depressief ben en dat ik daarvoor opgenomen zit. Mijn geheugen laat mij in de steek, alles is gewist en ik wil bij mijn bekende omgeving zijn. Ik mag naar huis, want mijn depressiescore geeft een positieve uitslag.


Eenmaal thuis gekomen merk ik pas hoe ik eraan toe ben

Mijn depressie is gewist, maar mijn geheugen ook. Ik zit op de bank en naast mij zitten twee jonge kinderen te wachten totdat ik weer hun moeder ben. Terwijl ik niets meer weet. Wat moet ik doen? Ik kan niets meer vinden in huis. Waar ligt het beddengoed? En in de winkel ben ik mijn pincode vergeten. Als ik voor controle naar het ziekenhuis moet fietsen raak ik de weg kwijt en weet ik niets meer te herkennen. Ik doe er twee uur over om weer thuis te komen.


Ik ben te vroeg naar huis gestuurd en zonder intensieve begeleiding

Ik kan wel huilen.. waar ben ik, wat doe ik, … Mijn psychiater zie ik niet meer. Ik ben toch enigszins uitbehandeld en het moet nu beter gaan. "stijgende lijn?", vraagt mijn psychiater, als ik toch bij hem kom (omdat ik ben flauwgevallen, omdat ik ook vergat om te eten). Maar met de belasting van een gezin is er zeker geen stijgende lijn. Ik ga weer achteruit en zie het leven even niet meer zitten, want ik kan helemaal niet meekomen. Mijn man gaat op volle kracht vooruit en is blij dat ik weer thuis ben. Op een dag zeg ik hem: “of je gaat alleen verder of ik ga met je mee en je past je aan mij aan.” Hij kiest voor het laatste. "Ik weet toch al 15 jaar dat ik een zieke vrouw heb", zegt hij met een glimlach. Vanaf dat moment valt er een last van mijn schouders af en gaat het al een stuk beter.


Ik pak mijn leven weer op en stel kleine doelen

De weekenden doen we rustig aan en ik probeer de dagen goed rust te nemen en me aan te passen een het leven van een ‘zieke vrouw’. Wel pak ik kleine dingen weer op, zoals een cursus boetseren, vergaderen in het psychosenetwerk, het schrijven van een boek en het maken van een fotoboek van mijn opname.


"Kleine successen helpen mij verder."


De overstap naar een andere behandelaar is een goede stap

Ik ben weer behandelbaar, nadat ik ben overgestapt van behandelaar en ziekenhuis. Ze kijken naar mijn geheugenproblematiek, ik krijg weer psychotherapie voor het verwerken van trauma’s en ik word intensief begeleid en geholpen door een psychiatrisch verpleegkundige. Ook geven visolie en medicatie mij de juiste ondersteuning. Langzaam krijg ik weer structuur en eet en drink ik weer goed. Het gaat steeds beter met mij. ’s Avonds lig ik in bed muziek te luisteren en denk ik aan de uitdagingen die ik nog voor de boeg heb.


Er is weer een behandelplan en een toekomst

Ik heb weer zin om weer op te staan en niet alleen omdat ik mijn lieve kat Lolo dan weer zie. Ik heb weer zin om dingen op te pakken en de toekomst ligt nog open en ik heb zoveel mogelijkheden, ik kan alle kanten nog op. Het voelt alsof ik opnieuw geboren ben en een tweede kans krijg. Zoals mijn zus zei na de ECT behandeling: "ga nu alleen maar leuke dingen doen." Eerst dacht ik 'hoezo', maar nu begrijp ik haar wel. Maak duidelijke keuzes in wat je wel en niet doet. Ik kan nu het pad weer zelf uitstippelen en nieuwe verbindingen leggen.


ECT heeft mij een nieuw leven gegeven

Als ik voldoende rust neem en weer positieve dingen doe dan gaat het heel goed. Wel ligt de ziekte altijd op de loer en ik besef dat het weer mis kan gaan. Maar wat voor nu belangrijk is, is dat ik weer werk aan mijn eigen toekomst. Het leven lacht mij weer een beetje toe. En ik sta op het punt om hiervoor uit te komen. Ik heb lang moeten verzwijgen dat ik ziek ben, maar dat wil ik niet meer.


Met dit blog laat ik jullie weten dat ik de afgelopen zeven jaren behoorlijk heb geworsteld

Ik was een mooie jongen vrouw met een lieve man en twee prachtige kinderen en een ambitieuze baan. Maar na een uitdagende studieperiode en tien jaar werken in de waterwereld, kwam er toch weer een kink in de kabel. Wat begon met een weekje herfstvakantie nemen van mijn baan als adviseur waterbeheer, omdat ik iemand door de kamer zag lopen die er niet was, is uitgelopen in een behandeltraject van zeven jaar met een diagnose schizoaffectieve stoornis en als klapstuk een ECT behandeling.


"Een ander leven. Een nieuw leven. Een mooi leven."

Volg mij hier:

© Suzan Vos. Alle rechten voorbehouden.

  • Facebook
  • Instagram